Η Αχίλλειος Πτέρνα μου

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο πλαίσιο του «Νέου Σχολείου» που προωθεί το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, πρόκειται να πραγματοποιήσει εξειδικευμένα εκπαιδευτικά προγράμματα σε συνεργασία με τις Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης σε πέντε περιφέρειες της χώρας (Κεντρικής Μακεδονίας, Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης, Δυτικής Μακεδονίας, Ηπείρου και Θεσσαλίας).
 

Τελευταίες ανακοινώσεις

Πληροφορίες: Φωτεινή Λογοθετίδου, 
τηλ. 2315200071, e-mail: [email protected]
 
 
Η πράξη φέρει τον γενικό τίτλο «Το ΚΘΒΕ στην Εκπαίδευση» και εντάσσεται στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση», το οποίο συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο και το Ελληνικό Δημόσιο. Υπεύθυνη για τον σχεδιασμό, την επιστημονική επίβλεψη και την υλοποίηση είναι η θεατρολόγος Αμαλία Κοντογιάννη, στέλεχος του ΚΘΒΕ, ενώ για την υλοποίηση του προγράμματος έχουν δημιουργηθεί έντεκα (11) νέες θέσεις εργασίας (σκηνοθετών, θεατροπαιδαγωγών, ηθοποιών, παραγωγών και γραμματέως).
 

Τα εκπαιδευτικά προγράμματα στόχο έχουν να συμβάλουν στη λειτουργία του σχολείου ως χώρου δημοκρατίας και ισότητας, όπου η θεατρική τέχνη γίνεται στην πράξη δρόμος προς τη γνώση και οι μαθητές λειτουργούν δημιουργικά απέναντι στην πραγματικότητα που τους περιβάλλει και στέκονται ισάξια μέσα σε ένα πλαίσιο συν - δημιουργίας.

Παράλληλα, τα προγράμματα αυτά θα αποτελέσουν πεδίο θεατρικής δράσης - δραστηριοτήτων με στόχο την άμεση επαφή των μαθητών με το θέατρο. Οι συμμετέχοντες θα αναλάβουν ρόλους, θα διερευνήσουν βιωματικά τις θεματικές του κάθε προγράμματος και θα εμβαθύνουν σε έννοιες που αφορούν την αλληλεγγύη, τη διαφορετικότητα, την ελευθερία και την αρμονική συνύπαρξη.
 
Για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση προορίζεται το θεατροπαιδαγωγικό – εκπαιδευτικό πρόγραμμα «H Αχίλλειος Πτέρνα Μου», το οποίο σχεδιάστηκε από την σκηνοθέτη-θεατροπαιδαγωγό, Μίτση Μαυρίδου σε συνεργασία με την θεατροπαιδαγωγό Έλλη Κατωδρύτου.

Το πρόγραμμα είναι εμπνευσμένο από το επιστολικό μυθιστόρημα “Ο δρόμος για τον παράδεισο είναι μακρύς” της Μαρούλας Κλιάφα, απόσπασμα του οποίου εμπεριέχεται στη διδακτέα ύλη του βιβλίου «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Α' Γυμνασίου».
 

 
 «Η ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ ΜΟΥ» Εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση
 
Σκηνοθέτης: Μίτση Μαυρίδου
Θεατροπαιδαγωγός: Έλλη Κατωδρύτου
Οργάνωση Παραγωγής: Φωτεινή Τσακίρη
Συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Φιλία Κανελλοπούλου, Ζωή Κουσάνα, Αρμάν - Εδουάρδος Μενετιάν
 
Δυο δεκαπεντάχρονες μαθήτριες επιλέγουν να αλληλογραφήσουν, «όπως έκανε ο κόσμος παλιά». Μέσα από αυτήν την αλληλογραφία, η καθεμιά τους αναζητά μια φίλη. Η Ελένη επειδή καθηλωμένη, μετά από ατύχημα, σε αναπηρικό αμαξίδιο έχει ανάγκη να μπορεί να συνεχίσει να ονειρεύεται και να μοιράζεται τα όνειρά της  γιατί «η αληθινή ζωή δεν είναι μονάχα αυτή που ζούμε, αλλά και αυτή που ονειρευόμαστε»… Η Βερόνικα επειδή «στην Ελλάδα δεν έχει φίλες, ενώ στην Αλβανία είχε πολλές». Αναπτύσσεται μεταξύ τους μια φιλία που στηρίζεται εν μέρει στην αλήθεια και εν μέρει στο «ψέμα». Η Ελένη δεν έχει αποκαλύψει το πρόβλημά της στη Βερόνικα…
Διαμεσολαβητής στη φιλία των δυο κοριτσιών, ένας νεαρός ταχυδρόμος με κάθε επιστολή που παίρνει και δίνει, θέτει τα θεμέλια μιας γέφυρας ανάμεσά τους, λειτουργεί ως εμψυχωτής τους στα προβλήματα της καθημερινότητας και ως εγγυητής ότι η ελπίδα δεν χάνεται, ότι αξίζει να ονειρευόμαστε, να συγχωρούμε και να αγαπάμε. Σε έναν σχολικό αγώνα μπάσκετ όπου η αλήθεια της Ελένης θα αποκαλυφθεί, αυτή η γέφυρα θα γκρεμισθεί ή θα στεριώσει;  

Το θεατροπαιδαγωδικό – εκπαιδευτικό πρόγραμμα «H Αχίλλειος Πτέρνα μου», εμπνευσμένο από το εφηβικό επιστολικό μυθιστόρημα «Ο δρόμος για τον παράδεισο είναι μακρύς» της Μαρούλας Κλιάφα - απόσπασμα του οποίου εμπεριέχεται στη διδακτέα ύλη του βιβλίου «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Α' Γυμνασίου» - αποτελεί πεδίο θεατρικής δράσης - δραστηριοτήτων με κύριους στόχους την άμεση επαφή των μαθητών με το θέατρο αλλά και τη βιωματική από μέρους τους διερεύνηση του θέματος της διαφορετικότητας, της σημασίας της ενσυναίσθησης και τελικά της αποδοχής και αρμονικής συνύπαρξης με τον κάθε “άλλο”.