Τόσο κοντά

Το έργο  ανέβηκε για πρώτη φορά στις 22 Μαΐου του 1997 στο Βασιλικό Θέατρο στο Λονδίνο.  Γνώρισε τεράστια επιτυχία και κέρδισε σημαντικά βραβεία του αγγλόφωνου θεάτρου, όπως Laurence Olivier Award for Best New Play (1998), New York Drama Critics' Circle Award for Best Foreign Play (1999) και άλλα.

Το 2004, το έργο έγινε γνωστό παγκοσμίως, μέσα από την κινηματογραφική μεταφορά του από τον Μάικ Νίκολς, σε σενάριο του συγγραφέα.


 


Εισιτήρια >

Τελευταίες ανακοινώσεις >

Συντελεστές >

Πρόγραμμα παραστάσεων >

Η παράσταση είναι ακατάλληλη για άτομα κάτω των 17 ετών - Διάρκεια 100' (χωρίς διάλλειμα)
 


Λίγα λόγια για το έργο
Εσύ τι θέλεις;
Να μ’ αγαπάνε.
Τόσο απλά;
Δεν είναι και τόσο απλά.

Τέσσερα πρόσωπα εγκλωβισμένα μέσα σε ένα πλέγμα ερωτικών σχέσεων. Μια επιφανειακή εποχή, ένας κόσμος εικόνων και καταναλωτισμού. Οι σχέσεις εφήμερες, παροδικές, αναλώσιμες. Μια κοινωνία πολλαπλών επιλογών, όπου λείπει η βασική δυνατότητα για επιλογή μιας ζωής με νόημα, για επιλογή μιας σχέσης ουσιαστικής. Στο Τόσο Κοντά οι χαρακτήρες προσπαθούν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον, να επικοινωνήσουν, να αγαπηθούν. Όποτε επιχειρούν να πούνε την αλήθεια, οι σχέσεις τους ναυαγούν.

Η δυνατότητα να έρθουν «τόσο κοντά» μοιάζει τελικά ανέφικτη.
 

 
Ο λόγος του Μάρμπερ ακροβατεί ανάμεσα στο χιούμορ, την ειρωνεία και τον κυνισμό. Η τρυφερότητα μεταμορφώνεται σε απόρριψη, το πραγματικό ενδιαφέρον σε πρόκληση και πίσω από όλες τις λέξεις, όλες τις φράσεις του κειμένου, κρύβεται η βαθιά ανάγκη για αγάπη και συντροφικότητα, που παραμένει ένα άπιαστο όνειρο. «Ζούμε όπως ονειρευόμαστε. ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΙ».
 
Ο Πάτρικ Μάρμπερ, βαθύς γνώστης της θεατρικής γλώσσας, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό έργο, δομικά άρτιο, με γρήγορο ρυθμό, σχεδόν κινηματογραφικό - δεν είναι τυχαία άλλωστε η αριστουργηματική μεταφορά του «Closer» στη μεγάλη οθόνη, με τεράστια επιτυχία.

Ο Πέτρος Ζηβανός επανέρχεται στη σκηνή του ΚΘΒΕ για να αναδείξει με τη διεισδυτική του ματιά και με σκηνοθετική μαεστρία, τις εκρηκτικές σχέσεις ενός έργου που μας «ξεβολεύει», που μας κάνει να αναρωτιόμαστε, τελικά, πόσο κοντά μπορούμε να φτάσουμε ο ένας στον άλλον;
 
 
Σημείωμα σκηνοθέτη
Πρόκειται για μια σκληρή βρετανική κωμωδία -στο κλίμα του Ν. Μάμετ αλλά με τον τρόπο του Χ. Πίντερ- που επεξεργάζεται μερικά από τα πιο σπάνια και αδιαπέραστα ορυκτά της ερωτικής εμπειρίας. Με τον ζωηρό παλμό ενός σκηνικού παιχνιδιού, σε δώδεκα εικόνες, χτίζει ένα αμείλικτο ερωτικό γαϊτανάκι ανάμεσα σε τέσσερα πρόσωπα -δύο γυναίκες και δύο άνδρες- χρησιμοποιώντας σαν πιόνια, τις πρώτες και τις τελευταίες συναντήσεις τους.

Ένα έργο μυθιστορηματικής πνοής, χωρίς ψευτορομαντικά κλισέ, που επιτίθεται γενναία στη σταθερότητα των αντιλήψεων μας και αμφισβητεί ευθέως, την υγεία της απόλυτης αλήθειας στις ερωτικές σχέσεις.

Γιατί ίσως ο έρωτας δεν είναι μονάχα το να υποφέρω ή να κάνω τον άλλον να υποφέρει. Αλλά μια καινούρια κάθε φορά -εκ προοιμίου ηττημένη- απόπειρα, να ξαναέρθουμε με δική μας ευθύνη σ' αυτή τη ζωή.