DIGITAL NATIVES: Λίγες σκέψεις στον απόηχο του διαδικτυακού πάρτι (26/6/2019)


«Πάω από περιέργεια, χωρίς να γνωρίζω και πολλά…
Πώς μοιάζουν άραγε αυτοί οι «αυτόχθονες» του διαδικτύου; Είναι φυλή που επικοινωνεί με δικό της κώδικα; Έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά; Θυμίζουν καθόλου εμένα στην εφηβεία μου;
 
Το φουαγιέ, με κλειστές κουρτίνες για να μην μπαίνει φως, πλημμυρισμένο από κόκκινα μπλουζάκια. Δυο κάμερες, κονσόλες, υπολογιστές, μικρόφωνα, μεγάλη οθόνη, προτζέκτορας. Κάθομαι σε μια καρέκλα και προσπαθώ να καταλάβω τι πρόκειται να συμβεί. Υπάρχουν κάποια τεχνικά προβλήματα, με ενημερώνουν. Στόχος να συνδεθούμε με Αυστρία, Γαλλία, Γερμανία, Ρουμανία. Με αφορμή το κείμενο ενός Καναδού, έφηβοι από 5 χώρες παιδεύτηκαν, αυτοσχεδίασαν, έπαιξαν, χόρεψαν, επικοινώνησαν μια δική τους εκδοχή του έργου. Κοινή τους γλώσσα η ηλικία κι η αγάπη για το θέατρο. Σε αυτή τη διαδικτυακή συνάντηση θα έχουν την ευκαιρία να κοιταχτούν, να δουν ο ένας τη δουλειά του άλλου -έστω σε μορφή τρέιλερ - και να θέσουν ερωτήσεις μεταξύ τους. Πώς προσέγγισαν οι Ρουμάνοι την ιστορία, ποια ήταν η αγαπημένη σκηνή των Γάλλων; Οι Γερμανοί, οι Αυστριακοί; Ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους και βρίσκουν διέξοδο στο θέατρο; Οι Έλληνες; Πώς κατάφεραν μέσα από ένα θεατρικό εργαστήρι, χωρίς να στοχεύσουν σε παράσταση, να πλησιάσουν τόσο πολύ την ουσία του έργου; Ποιο είναι το αγαπημένο τους συναίσθημα; Πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν όλη αυτή η διαδικασία;
 
 
Τα εφηβάκια έχουν υπομονή και περιμένουν. Κοιτούν τα κινητά τους, γελάνε, πειράζονται, εκμυστηρεύονται, έχουν τόσα να πουν κι όλο αυτό που είναι να γίνει, είναι σημαντικό… σχεδόν όσο σημαντικό είναι που ξανασυναντιούνται. Άλλωστε πέρασαν μια ολόκληρη χρονιά με τη λαχτάρα της πρόβας εκεί όπου βρίσκουν φίλους και παρέα για έναν στόχο- πώς μια ιδέα γίνεται θεατρική πράξη. Μια συνομωσία που δεν καταλαβαίνουν οι απ’ έξω, μόνο αυτοί οι μυημένοι, οι φρέσκοι με τα κόκκινα μπλουζάκια.
 
 
Και λύθηκαν τα τεχνικά και το μεγαλόπνοο σχέδιο μπήκε σε λειτουργία. Κι όπως αντίστοιχα εμείς περιμέναμε στο φουαγιέ, έτσι περίμεναν και σε άλλους 4 θεατρικούς χώρους, άλλες εθνικότητες, άλλα μπλουζάκια, άλλα σώματα, ίδιες ηλικίες. Και με όχημα τα αγγλικά ναι επικοινώνησαν. Και γέλασαν και ντράπηκαν και ρώτησαν κι απάντησαν και περιεργάστηκαν οι μεν τους δε. Όταν η ελληνική ομάδα ολοκλήρωσε την αποστολή της, ένα κόκκινο ενθουσιασμένο κύμα περικύκλωσε την θεατροπαιδαγωγό Κόμνω Κρικελίδου. Κι εμείς οι παρατηρητές, χαζεύαμε, ζηλεύαμε την αφοσίωση.
 
 
Ακολούθησε πάρτι. Είχαν φτιάξει, λέει, οι συμμετέχοντες κι από τις 5 χώρες μια κοινή λίστα στο Spotify, η κάμερα σε λειτουργία κι οι έφηβοι δώθε κείθε και all over σαν να χόρευαν παρέα, ξέδιναν, ξεσπούσαν και γιόρταζαν τη ζωή, το θέατρο, την τεχνολογία, τη συναναστροφή. Και τα κλειστά παράθυρα του φουαγιέ άνοιξαν στον κόσμο, στη νέα γενιά, στη γη του διαδικτύου. Κι ενώ για μένα ήταν ασύλληπτο γι’  αυτούς σχεδόν φυσιολογικό. Εξάλλου αυτοί μοιάζανε να χειρίζονται τα μέσα καλύτερα από όλους, αυτοί ξέρουν τι είναι το spotify, αυτοί μεγαλώνουν εκμηδενίζοντας τις αποστάσεις. Κοιτούν στα μάτια τους «αυτόχθονες» των άλλων χωρών και τους μιλούν στα ίσα, τους ακούνε, ανταλλάσουν προβληματισμούς, φλερτάρουν μέσα από έναν φακό και μια οθόνη. Ξέρουν πως έχουν συμμάχους κι ας μην έχουν ειδωθεί ποτέ από κοντά.
Σε μια εποχή που η πόλωση και ο φανατισμός έχουν επεκταθεί σαν κολλητική αρρώστια στην καθημερινότητά μας, στην πολιτική, στον αθλητισμό, στα reality… χάρηκα και πίστεψα αυτά τα παιδιά, γιατί είχαν κέφι, λαχτάρα, γνώσεις, μέλλον και ήτανε μαζί, εστιάζοντας σε αυτά που τους ενώνουν, κι ας τους χωρίζουν χιλιόμετρα.
Για δες, αυτοί είναι τελικά οι «αυτόχθονες» του διαδικτύου. Κι ένα απόγευμα Σαββάτου, μου επέτρεψαν να πατήσω τη γη τους και να κρυφοκοιτάξω τον κόσμο τους. Είχε χρώμα, ξεγνοιασιά κι ανοιχτό ορίζοντα. Και τα ‘χουμε τόσο ανάγκη.»
 

ΧΟΡΗΓΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ DIGITAL NATIVES

 

Επιστροφή